ไม่ได้อัพนานเลยนะเรา

ก็มันขี้เกียจพิมพ์ พิมพ์ได้อืดตืดมาก

 

เปิดเทอมมาก็เอาแต่เรียนๆๆๆ ชีวิตมันไม่ดีกว่านี้แล้วเหรอเนี่ย

ไม่อ่านหนังสือมันก็โดนเพื่อนมาอ่านให้ดู มันกดดันตูนะเฟ้ย

 

ช่วงแรกเปิดก็มีเชียร์ มีงานครูใหญ่ ทำงานใช้แรงงานแลกข้าว รู้สึกว่าตัวเองกล้ามขึ้นนะเนี่ย เป็นเจ้ถึกไปเลย

 

ตอนนี่ก็เบื่อๆ เป็นโรคสับสนในตัวเอง

ก็นะ ไม่รู้ว่าที่เราเป็นอยู่เนี่ยมันดีรึเปล่า

รู้สึกชีวิตมันก็แค่ผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีประโยชน์อะไรเท่าไหร่

ตอนนี้เหมือนอยู่เพื่อตัวเองยังไงไม่รู้

 

..ก็มีแต่ไม่รู้ และก็คงไม่รู้ต่อไป

 

.....

.....

 

ปล. อิจ่อยแกหายหัวไปไหน โทรไปไม่รับ ดังแล้วแยกวงเหรอย้า   

 

หลังจากมากทม. แล้วหลายวัน เราก็เริ่มออกเที่ยว

เที่ยวมากจนขี้เกียจพิมพ์กันเลย

 

วันแรกไปนอนบ้านไอ้หยก ไปเซ็นทรัลปิ่นเกล้า พูดง่ายๆ ว่าไปหาของกิน

เพราะไม่เห็นได้ช็อบ หาแต่ของกินอย่างเดียว อ้อลืมไป ได้ของขวัญวันกิดตั้มด้วย

เดี๋ยวมันตบเอา

 

วันต่อมาวันที่ 3 ก็ไปเดินงานกาชาดรากเลือด เดินตั้งกะ ห้าโมงกว่า

ยันสี่ทุ่มกว่า คนเยอะมากกกกก จะเป็นลม จนต้องเดินไปหาหน่วยพยาบาล

ที่ทั้งงานชั้นเห็นอยู่จุดเดียวนั่นแหละ(คนบอบบางก็ยังงี้แหละเน้อ)  

แถมหนีบกระเป๋าซะ น้องจุ๊กกุแร้ร้องไห้ไปหลายยก วันนี้ขาเลยระบม

 

วันที่ 4 วันเกิดตั้ม ไปไอซ์สเกต จ๊อดดดดดดดด ทำไมไม่มีหนุ่มหล่อๆ ให้จับบ้างเลย

ชิ แต่ก็แอบได้กำไรนิดนึง ตอนล้มแล้วไปคว้าเอวหนุ่ม ฮิฮิ แต่คงไม่เท่าตั้มเล่นจับก้นเลยน้า

หลังจากโทรมจากกรล้มลุกคลุกคลาน ก็ไปกินบุฟเฟ่ชาบูชิ อิ่มมากกกกกกก

แล้วก็ร้องเกะต่อ โคตรแพง แต่นะ ก็ตั้มเลี้ยง

สรุป วันนี้ทรัพย์ละลาย แถมตัวเหี่ยวไปทั้งตัว

 

วันที่ 5 ไปสวนสยาม นั่งรถเมล์ไปเกือบ สาม ชม. ป๊าดดดดดดดดดดด

สูดควันพิษซะเต็มปอด กลับ ขก. สงสัยต้องไปหามาดมอีก ที่ไหนมีควันพิษกระป๋อง

ขายบ้างเนี่ย แย่จัง ไปแล้วไม่ได้เล่นน้ำเล่นเครื่องเล่น เลยรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้น

เพราะเล่นไปก็ต้องดมยาหม่องสลับกัน   เฮ้อ

 

วันต่อมา พัก เพราะง่อยกิน ระบมทั้งตัวแต่ตอนเย็นก็ไปเที่ยวที่พุทธมณฑลให้อาหารปลา

 

วันที่ 7 ไปเที่ยวนครปฐม ตลาดน้ำ แล้วก็กินๆๆๆๆๆๆ วันต่อมาก็กลับบ้านป้า

ปล. การท่องเที่ยวทั้งหลายขอขอบพระคุณผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ หยกและครอบครัว

 

 

เว้นพักฟื้นไประยะหนึ่ง วันนี้เลยได้โอกาสไปเที่ยว กับพลอย (น่ารักขึ้นนะเจ้ เด็กเทพ) ที่สยาม ไปดูหนังแสบตา ซันไชน์

ที่เอ็มบีเค แล้วก็เดินๆๆๆ ซักพัก ก็แยกกับพลอย แต่ชั้นต้องรอกลับพร้อมพี่ตาล ก็เลยต้องเดินรอ

เดินๆๆ  เฮ้ย ตูเดินหลงที่สยาม ต้องโทรถามเพื่อนว่า ชั้นจะไปโบนันซ่ายังไง ไปก็ได้เสื้อตัวนึง

แล้วก็หมดงบ จะกลับก็เดินไปขึ้น บีทีเอส ผ่านขึ้นไปบานมาบุญครอง ฉิบหายยย

ตูหลงมาบุญครอง หาบีทีเอสไม่เจอ วนไปรอบหนึ่ง ถึงหาเจอ บ้านนอกมากตู

กลับมาก็ปวดๆๆๆๆ ขา แถมตากฝนมาเหมือนจะเป็นไข้อีก

 

สรุป เดี้ยงอีกแล้ววววววววว แป่ว

วันนี้เราเข้ามากรุงเทพ กะจะเข้ามาอินเตอร์ซะหน่อย

แต่สงสัย กทม. จะทำลายไหปลาร้าอันเหนียวแน่นของเราบ่ได้

ฮิฮิ ก็ว่ากันไป

 

อันที่จริงเข้ามาส่งพี่ทำงาน (พี่ตาลจบปีนี้เน้อ) ก็เลยถือโอกาสมาเที่ยวด้วยซะเลย

...แต่ก็บ่รู้จะเที่ยวหยังเน้อ

ไปห้างก็ทรัพย์จางเข้ากระแสเลือดอยู่ แย่จริงๆ

แต่หยกก็คงพาเที่ยว อย่าพาชั้นหลงนะเฟ้ย

...

..

ข้ามมาอีกเรื่อง

เห็นเม้นของเจ้บีส แล้วคิดถึงเพื่อนจังเลยน้า เค้าไม่ได้คุยกับเพื่อนเท่าไหร่เลย

เศร้าจัง อิจ่อยก็..คลาดกันทุกทีมันไป ขก. ชั้นมา กทม. ยังเงี้ย เฮ้อ